Μια ιστορία δημοσίου…

Παλαιότερα, όταν ήμουν μαθητής κυρίως, συνήθισα να βοηθάω τον πατέρα μου στην δουλειά του όποτε είχα χρόνο. Ελεύθερος επαγγελματίας είναι, με σίδερα-αλουμίνια ασχολείται. Μερικές φορές παίρναμε κάποιες δουλειές στα κτίρια γραφείων της ΔΕΗ, αφού τύχαινε να δουλεύει εκεί ένας μηχανικός που γνώριζε ο πατέρας μου. Η δουλειά ήταν να κατασκευάσουμε τρεις αίθουσες με διαχωριστικά κατασκευής αλουμινίου. Έπρεπε να δημιουργηθούν επιπλέον γραφεία…

Ξεκινήσαμε 7.00 από το σπίτι για να είμαστε εκεί 7.30. Μας πήρε περίπου μία ώρα να μεταφέρουμε τα απαραίτητα στον τρίτο όροφο, αφού δεν χωρούσαν φυσικά τα αλουμίνια, στον άνετο παρόλα αυτά ανελκυστήρα. Μετά την μεταφορά και των εργαλείων και αφού ξεκουραστήκαμε πέντε λεπτά για να πάρουμε μερικές ανάσες (τρεις όροφοι ήταν αυτοί!), ήμασταν επιτέλους έτοιμοι να αρχίσουμε την δουλειά.

Ο όροφος είχε 5 γραφεία με τζαμαρίες και εμείς έπρεπε να κατασκευάσουμε άλλα τρία. Η δική μου δουλειά, μετά τις μεταφορές, δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο. Ήμουν βοηθός και έδινα εργαλεία ή έκανα δευτερεύουσες δουλειές, καμιά τρύπα δηλαδή ή κανένα βίδωμα! Έτσι είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο, να παρατηρώ τις κινήσεις στον όροφο. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι στον όροφο δεν εργάζονταν πια, λόγω των εργασιών. Βέβαια σύντομα διαψεύστηκα, αφού ήρθε ένας υπάλληλος περίπου εννιά παρά τέταρτο, αν θυμάμαι καλά.

Η πρώτη δουλειά του υπαλλήλου ήταν να ανοίξει την εφημερίδα «τα νεα» και να αρχίσει να πίνει έναν ελληνικό καφέ. Ήμουν ακριβώς δίπλα και αυτό μου επέτρεπε να βλέπω πολύ καλά μέσα από τις τζαμαρίες. Ο πατέρας μου είχε ξεκινήσει να καρφώνει τις βάσεις όπου θα κάτσει το διαχωριστικό, κάτι που πρέπει να γίνει με προσοχή για να βγουν σωστές οι αλφαδιές.

Η ώρα περνούσε και όλο και περισσότεροι υπάλληλοι έφτασαν στις δουλείες τους. Ήταν ένας σε κάθε γραφείο και υπήρχαν δύο επιπλέον εργάτες που είχαν κάποια δουλειά με κάτι ντάνες φακέλων. Κάποια στιγμή ο όροφος γέμισε, αλλά παρόλα αυτά εμείς δεν ενοχλούσαμε, αφού ήμασταν σε έναν άδειο χώρο δίπλα τους.

Οι περισσότεροι άρχισαν να ανοίγουν κάτι φακέλους και να σημειώνουν. Εντάξει, μονολόγησα, τουλάχιστον άρχισαν τώρα την δουλειά. Βέβαια αυτό δεν κράτησε για πολύ. Μετά τον κύριο δίπλα μου και άλλος ένας άνοιξε εφημερίδα. Μην νομίζετε όμως ότι όλοι το έριξαν στο διάβασμα! Ένας άλλος, άρχισε τα τηλεφωνήματα και αν κρίνω από τα χαχανίσματά του, δεν ήταν υπηρεσιακά… Υπήρχε βέβαια και μια τηλεόραση που έπαιζε το «Καλημέρα Ελλάδα» και την τιμούσε δεόντως κάποιος μαζί με τους εργάτες που έκατσαν και αυτοί, αφού μετέφεραν μερικούς φακέλους λίγα μέτρα πιο πέρα. Μόνο ένας μου έκανε εντύπωση, αφού έμεινε στην θέση του κάνοντας την εργασία του.

Η ώρα πέρασε και ήταν περίπου μια. Είχα πεινάσει λίγο, αφού δεν προλαβαίναμε να κάτσουμε να φάμε κολατσιό, για να τελειώσουμε αυτά που έπρεπε. Κάποια στιγμή συγκεντρώθηκαν οι περισσότεροι στον χώρο δίπλα από την τηλεόραση και άνοιξαν κάτι κουτιά. Ήταν κουτιά πίτσας. Μόνο αυτός που δούλευε, έμεινε στο γραφείο του. Μετά από λίγο ακούστηκε μια αγριεμένη φωνή:
- Έλα ρε μαλάκα Τάσο, να φάμε...
Μετά από λίγο πήγε και αυτός στην παρέα τους…

Είχα εκνευριστεί πολύ με την τεμπελιά τους, αλλά αυτό που με πείραξε περισσότερο εκείνη την στιγμή, ήταν που έτρωγαν πίτσα! Πεινούσα πολύ και δεν ήθελα να πω στον πατέρα μου να σταματήσουμε. Κάποια στιγμή όμως του λέω:
- Καλά ρε πατέρα, τι κάνουν αυτοί εδώ; Όλοι μέρα κωλοβαράνε…
Μου απαντά ο πατέρας μου:
- Τι να πεις… Δουλεύουμε εμείς, για να θρέφουμε αυτούς…

ΥΓ1. Η ιστορία δεν είναι μυθιστόρημα, είναι αληθινή και την έζησα εγώ.
ΥΓ2. Δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι έτσι. Μάλλον ήταν μεμονωμένο περιστατικό...