Σίγουρα, ξεχωρίζουμε!

Πως γίνεται μια χώρα που έχει από τους χαμηλότερους μισθούς και είναι τόσο ακριβή, να είναι από τις πρώτες σε τζόγο παγκοσμίως; Πως γίνεται να είμαστε από τους πρώτους σε κάπνισμα; Από τους πρώτους σε πάχος; Πως γίνεται να δουλεύουμε τις περισσότερες ώρες (ιδιωτικός τομέας φυσικά…) και συγχρόνως να είμαστε τεμπέληδες;

Πως γίνεται να είμαστε από τους πρώτους στα τροχαία ατυχήματα; Επίσης, ναι, είμαστε και οι πρώτοι στο σεξ, σύμφωνα με την durex! Γενικότερα, σε όλες τις μετρήσεις είμαστε πρώτοι ή τελευταίοι! Αλλά και στα εξωτερικά θέματα, πως γίνεται να έχουμε τόσους εχθρούς και ελάχιστους φίλους; Γιατί μας μισούν τόσοι πολλοί; Μάλλον, δεν είναι τυχαίο!

Ο τόπος αυτός έχει δώσει πολλά στην παγκόσμια κοινότητα. Λέξεις όπως δημοκρατία, φιλοσοφία, αρχαίος πολιτισμός, ολυμπιακοί αγώνες, νησιά, ήλιος, θάλασσα, παραπέμπουν στην Ελλάδα. Μια μικρή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, προκαλεί πολλές φορές το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Αυτό είναι κάτι το ιδιαίτερο.

Είτε θετικά, είτε αρνητικά, ξεχωρίζουμε. Καλώς ή κακώς, αυτοί είμαστε. Υπερβολικοί και ιδιαίτεροι! Ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο! Τώρα που θα μας οδηγήσει αυτή η τρέλα, δεν ξέρω, περιμένω να δω!

«Αυτοί», είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας μας;

Όταν λέω «αυτοί», εννοώ αυτούς που μας διοικούν. Κυβέρνηση, βουλευτές, δημάρχους, νομάρχες και πάει λέγοντας. Η αλήθεια είναι ότι πίστευα ότι αυτοί οι άνθρωποι, όντως αντιπροσωπεύουν τον λαό. Ότι έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Στην πορεία βέβαια, σκέφτηκα κάποια πράματα και άλλαξα γνώμη.

Η αλήθεια είναι, ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες, τις δυνατότητες και τα μέσα για να διεκδικήσουν κάποια θέση εξουσίας. Δεν έχουν όλοι, παραδείγματος χάριν, τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες για κάποιο προεκλογικό αγώνα. Δεν είναι τυχαίο που συνήθως βλέπουμε στην εξουσία, άτομα οικονομικά ισχυρά.

Επίσης, δεν έχουν όλοι την ίδια αναγνωρισιμότητα. Μπορεί κάποιος να θέλει και να μπορεί να βοηθήσει, αλλά ο κόσμος να μην τον γνωρίζει. Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν ηθοποιό, ένα μοντέλο, έναν τραγουδιστή ή έναν αθλητή, να γίνει βουλευτής, παρόλο που μπορεί να είναι άσχετος με το αντικείμενο.

Δυστυχώς, η διοίκηση της χώρας έχει γίνει θέμα οικογενειακής παράδοσης. Αν έχουν όλοι πρόσβαση στην εξουσία, γιατί η χώρα κυβερνάται από μερικές οικογένειες; Είναι δυνατόν να είναι όλοι ικανοί; Παππούς, γιός, εγγονός (Παπανδρέου); Θείος και ανιψιός (Καραμανλής); Πατέρας, κόρη και γιός (Μητσοτάκης); Ας μην συνεχίσω… Τα ίδια βλέπουμε και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Για να πάρει κάποιος μια θέση εξουσίας πρέπει να έχει τον τρόπο και τα μέσα για να το κάνει. Γι’αυτό και βλέπουμε ότι οι θέσεις είναι κληρονομικές και δεν δίνονται στους ικανότερους. Δυστυχώς, αυτό είναι το σύστημα. Αυτοί είναι οι «δημοκρατικοί» θεσμοί που έχουν διαμορφωθεί...

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτοί οι άνθρωποι, που τόσο λίγο καλό έχουν κάνει στον τόπο, είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας μας. Ναι, μπορεί να υπάρχουν πολλά «λαμόγια». Όμως είναι περισσότεροι αυτοί που δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να ζήσουν την οικογένειά τους. Αυτοί που έχουν ήθος και τιμή.

Η λύση μπορεί να έρθει μόνο από τον λαό. Όσο συνεχίσουμε να ανεχόμαστε κάποιους ανθρώπους, τα ίδια θα βλέπουμε. Το μόνο όπλο του λαού, είναι η ψήφος. Μόνο αυτό μετράει.

Ευτυχώς, πιστεύω ότι δεν αργεί η ώρα που ο λαός θα στείλει πολλούς από αυτούς, στο σπίτι τους…

Χρόνια Πολλά!

Μπορεί να μην δίνω ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την "γιορτή", αλλά καλό είναι να παίρνουμε αφορμές, για να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε. Ίσως και για να αναρωτηθούμε τι ακριβώς νιώθουμε.

Προσωπικά, είμαι ευτυχισμένος με την κοπέλα μου και νιώθω τυχερός! Σε λίγους μήνες κλείνουμε επτά χρόνια μαζί, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι περνάμε πολύ καλά.

Με αφορμή την ημέρα αυτή, να πω χρόνια πολλά σε όσους νιώθουν ερωτευμένοι! Σε όσους δεν νιώθουν, δεν πειράζει, μπορούν να γιορτάσουν τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου!

ΥΓ. Τα λουλούδια είναι αφιερωμένα! :)

Επίκαιρα

Είστε δολοφόνοι…

Εσείς… Οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ και τα στελέχη των κυβερνήσεων εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά και εσείς που, λόγω συμφερόντων, καθυστερείτε την κατασκευή. Σε τι αναφέρομαι; Μα φυσικά στην μη κατασκευή της εθνικής οδού Κορίνθου-Πατρών…

Έξι άτομα έφυγαν από την ζωή τα ξημερώματα, μεταξύ των οποίων και δύο παιδάκια. Μπήκαν στον κατάλογο με τους εκατοντάδες νεκρούς που σκοτώθηκαν σε αυτόν τον δρόμο-καρμανιόλα… Αυτά δεν είναι δυστυχήματα. Είναι δολοφονίες…

Είμαι κάτοικος Αθηνών. Λόγω υποχρεώσεών μου σε πανεπιστήμιο της Πάτρας, περνώ αυτόν τον δρόμο τουλάχιστον τέσσερις φορές τον μήνα. Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο επικίνδυνος είναι. Η έλλειψη διαχωριστικής νησίδας στο μεγαλύτερο μέρος του και η ξαφνική εναλλαγή από δύο σε μία λωρίδα και αντίστροφα, κάνει αυτόν τον δρόμο από τους πιο θανατηφόρους στην Ευρώπη… Αν βρέξει και λίγο τότε…

Μιλάμε για έναν από τους πιο βασικούς δρόμους της χώρας. Που συνδέει την δυτική Ελλάδα με την Αθήνα, μέσω της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, αλλά είναι και ο δρόμος προς Ιταλία μέσω Πάτρας…

Δεν έχει σχέση πόσο προσεκτικός είσαι. Συνήθως κάποιος φεύγει από τον δρόμο και έρχεται κατά πάνω σου… Σας λέω, ότι αν είχε φτιαχτεί ο δρόμος, δεν θα θρηνούσαμε κανέναν νεκρό.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Είστε ηθικά και ουσιαστικά υπεύθυνοι... Αλήθεια, πόσο αξίζει για σας η ανθρώπινη ζωή;